17 χρονών στην Ελλάδα του 2026
«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης.
Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του,
αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος.
Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις,
αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά.
Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά,
που δεν θα μου δίνει λεφτά.
Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή.
Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό.
Μαμά και μπαμπά,
δεν θέλω πια να ζω.
Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα.»
12 Μαΐου 2026
-----------
Σεβασμός. Σιωπή. Θλίψη. Οργή.
Ως μέλος της εκπαιδευτικής κοινότητας δυστυχώς έχω να πω πως ζούμε ένα μεγάλο μέρος των όσων από τα πριν συμβάλλουν ώστε ένα νέος άνθρωπος να φτάσει σε τέλμα. Σε αδιέξοδο. Δεν είναι ώρα για απολογισμούς, για ξερολίαση, για συμβουλές. Ψυχολόγους, ψυχίατρους, κοινωνικούς λειτουργούς, και διάβασμα, πολύ διάβασμα, πάρα πολύ διάβασμα θέλει όλη η Ελλάδα. Και όχι εικόνες και οθόνες.
Το τραύμα είναι συλλογικό όπως και η ευθύνη -φυσικά με το μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας τα περί ευθύνης.
Ας σκάσουμε και ας ακούσουμε τους νέους ανθρώπους.
Και ας πράξουμε επιτέλους -όχι άλλη ανάθεση.
Και ας πράξουμε επιτέλους -όχι άλλη ανάθεση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου